tag:blogger.com,1999:blog-37993894453906440422011-08-03T00:03:04.849+03:00Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-52015631035071750552010-06-07T00:20:00.003+03:002010-06-07T00:53:08.122+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/TAwYsfrz0cI/AAAAAAAAAFI/GlhNVVMUQo0/s1600/happiness.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 286px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/TAwYsfrz0cI/AAAAAAAAAFI/GlhNVVMUQo0/s320/happiness.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479781999301611970" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;font-size:100%;"><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Να'μαι πάλι! Λένε πως στα δύσκολα γυρνάς πάντα στα σίγουρα, στα ασφαλή μονοπάτια. Ε,λοιπόν κι εγώ στα δύσκολα πάντα γύρναγα στον μικρό διαδικτυακό μου κήπο. Εκεί που ξεφόρτωνα τις σκέψεις μου, τα παράπονα μου, τις ανησυχίες μου. Έγραφα για να αποφορτιστώ, για να ξαλαφρώσω από όσα με βάραιναν. Και πάντα είχα και έναν blogοφίλο -ναι ξέρω δεν είναι δόκιμος ο όρος αλλα who cares?- που ακόμα και αν είχα καιρό να δώσω σημεία ζωής θα έμπαινε στον κηπο μου και με ένα απλό του σχόλιο θα με έκανε να νιώσω καλύτερα, να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη! Τους ευχαριστώ για ακόμη μια φορά!<br /></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Σήμερα λοιπόν επέστρεψα στον κηπάκο μου όχι για να κλαφτώ ως συνήθως -γιατί ας είμαι ειλικρινής αυτό έκανα τις περισσότερες φορές...- αλλά για να γράψω ότι είμαι καλά. Ok, δεν είναι όλα τέλεια, αλλά σίγουρα είμαι πολύ καλύτερα από ότι ήμουν τα τελευταία δύο χρόνια που ήταν λες και όλο το σύμπαν είχε συνομοτήσει να μου καταστρέψει τη ζωή και τη καθημερινότητα μου.<br /></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Τώρα λοιπόν έχ αρχίσει να χτίζω όσα γκρεμίστηκαν από την αρχή. Δεν είναι εύκολο αλλά επιτέλους έχω μπει πάλι σε μια σειρά. Καταρχάς πήρα το ρημαδοπτυχίο μου!!!!! Ναι, ναι τον Δεκέμβρη ορκίστηκα και σύσσωμη η οικογένεια με χειροκροτούσε, κατασυγκινημένοι όλοι και μη μπορώντας να πιστέψουν ότι έγινε το θαύμα!!!! Τον Μάρτη βρήκα και δουλειά επιτέλους πάνω στο αντικείμενο μου όταν είχα πια χάσει κάθε ελπίδα! Έγινε τόσο ξαφνικά και τόσο γρήγορα που για πολύ καιρό μου ήταν δύσκολο να το πιστέψω. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι κάνω κάτι που πραγματικά γουστάρω και σε μια επιχείρηση που αυτούς τους δύσκολυς καιρούς είναι απίστευτα συνεπής και ανταμοίβει τους εργαζόμενους της.<br /></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Θα πει τώρα κάποιος και γιατί ρε κοπελιά λες ότι όλα δεν είναι τέλεια; Κι εγώ θα απαντήσω ότι τα επαγγελματικά δεν είναι όλη μας η ζωή. Προσωπικά τα πράγματα βρίσκονται σε νεκρή ζώνη. Ούτε καλά αλλά ούτε και άσχημα. Υπάρχει μία στασιμότητα που είναι μεν εκνευριστική αλλά ευτυχώς ο χρόνος μου γεμίζει με άλλα πράγματα και δε χαλιέμαι. Υπάρχουν βέβαια και καταστάσεις που άλλαξαν, γεγονότα που συνέβησαν και με στεναχώρησαν γιατί αφορούσαν ανθρώπους που αγαπώ πολύ, αλλά κατάλαβα ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω τις επιλογές των άλλων ακόμα και αν είναι λάθος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σταθώ δίπλα τους όταν θα με χρειαστούν.<br /></span><span style="color: rgb(0, 153, 0);">Αυτααααά λοιπόν!!! Για περισσότερα νέα μου stay tuned! Σε κανά χρόνο όπως το πάω θα ξαναγράψω! Χεχεχεχεχε!!!!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-5201563103507175055?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-87102522377322550432010-01-20T01:16:00.005+02:002010-01-20T02:44:23.385+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/S1ZPzyFz49I/AAAAAAAAAFA/74aGJWVhbZo/s1600-h/SadFairy.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 261px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/S1ZPzyFz49I/AAAAAAAAAFA/74aGJWVhbZo/s320/SadFairy.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428614151879779282" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(102, 0, 204);"><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Θέλω να σε δω, να σου μιλήσω. Έχω ανάγκη να σε δω, να σου μιλήσω... Ξαπλώνω στο κρεβάτι και ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτα. Ονειρεύομαι ότι σε έχω πλάι μου, ότι κάτω από διαφορετικές κάθε φορά συνθήκες συνοντάμαστε και καταφέρνουμε να μιλήσουμε.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Θέλω να σου πω ότι νιώθω μόνη. Θέλω να σου πω για το πόσο άλλαξαν τα πάντα γύρω μου, πόσο δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ και να δεχθώ αυτή τη νέα κατάσταση. Και ότι αν σε είχα ακόμα στη ζωή μου δε θα με πείραζαν τόσο αυτές οι αλλάγές. Όμως είμαι μόνη, πιο μόνη από ποτέ. Και στο'χα πει ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι η μοναξιά...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Μου είπες να προσπαθήσω να σε ξεπέρασω... για το καλό μου... Όμως δε μου είπες πως! Και προσπάθησα αλήθεια! Προσπάθησα πολύ! Και υπήρξαν στιγμές που νόμιζα ότι τα κατάφερα όμως στο τέλος πάντα επέστρεφα σε σένα. Στο τέλος πάντα επιστρέφω σε σένα! Η μόνη σταθερά στη ζωή μου τα τελευταία έξι χρόνια!</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Έχω την ανάγκη να σου πω όλα εκείνα που από φόβο, δειλία, εγωισμό δε σου είπα ποτέ! Να σου πω ότι από την πρώτη εκείνη στιγμή που συτηθήκαμε στο πρώτο μας έτος μου ξύπνησες κάτι το ιδιαίτερο, κάτι που στην αρχή φοβήθηκα. Και δε πίστευα ποτέ στο κεραυνοβόλο έρωτα. Να σου πω ότι ήσουν και είσαι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να επηρεάσει τη ψυχολογία μου απλά με ένα του βλέμμα. Να σου πω για το χλευασμό των... δήθεν φίλων μου εκείνα τα πρώτα χρόνια που ήμουν κολλημένη μαζί σου χωρίς να έχει γίνει τίποτα επί της ουσίας ανάμεσα μας και την ντροπή που ένιωθα γιατί ήξερα ότι έιχαν δίκιο.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Να σου πω ότι μαζί σου αναθεώρησα όλα όσα πίστευα για τον έρωτα. Όλα όσα άκουγα ή διάβαζα σε βιβλία και μου φαίνονταν υπερβολές τα ένιωσα μαζί σου και έγινα τώρα εγώ η γραφική.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Μια κοινή μας φίλη μου είπε όταν τα πρωτοφτιάξαμε ότι εξαιτίας μας άρχισε να πιστεύει ότι τελικά αυτά που βλέπουμε στις ταινίες μπορούν να συμβούν και στην πραγματικότητα. Και πράγματι σαν βγαλμένο από ταινία έμοιαζε ή στην περίπτωση μας με παραμύθι κι εγώ πάντα η νεράιδα σου...<br /><br />Έπρεπε όμως να έχω καταλάβει το τέλος του παραμυθιού, οι νεράιδες δεν έχουν ποτέ τον πρίγκιπα, είναι πάντα βοηθητικοί χαρακτήρες! Στα παραμύθια πρωταγωνιστούν οι πριγκίπισσες με τα μακριά ξανθά μαλλιά και τα γαλάζια μάτια. Έτσι και στο δικό μας, Ο πρίγκιπας έζησε με την πριγκίπισσα και για τη νεράιδα δε μίλησε ποτέ κανείς ξανά. Ήταν σα να μην υπήρξε. Έτσι νιώθω κι εγώ. Σα να μην υπήρξα στη ζωή σου.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Και μου λέγες ότι μ' αγαπάς, ότι ήμουν η ζωή σου κι εγώ δεν σκέφτηκα ποτέ ότι δεν ξέρεις τι είναι αγάπη. Και αυτό που πονάει τελικά περισσότερο είναι η συνειδητοποίηση ότι έγω δεν ήμουν ποτέ για σενα αυτό που ήσουν εσύ για μένα.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Μου λείπεις. Μου λείπει ο φίλος μου, μου λείπει ο σύντροφός μου, μου λέιπει η καθημερινότητα μας. Από τις ατελείωτες κόντρες μας και τους τσακωμούς μας των πρώτων χρόνων μέχρι τις στιγμές που περάσαμε αγκαλιά κάνοντας όνειρα για το μέλλον μας μαζί. Γιατί όπως και να καταλήξαμε αυτό που ζήσαμε μαζί ήταν πραγματικά μοναδικό, δεν ωφελεί να το αρνούμαι.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Γι αυτό είναι τόσο δύσκολο το τώρα. Όταν έχεις βρεθεί στην κορυφή, όταν έχεις νιώσει την πραγματική ευτυχία, την πληρότητα, ο πάτος σου φαίνεται ακομα πιο σκοτεινός και ότι λιγότερο από την κορυφή φαντάζει λίγο, μικρό, φτηνό υποκατάστατο!</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Πως καταφέραμε να γίνουμε δυο ξένοι; Ξέρω ότι και να συναντιόμασταν δε θα ήσουν ο άνθρωπος που γνωρίζω, ο άνθρωπος που ερωτεύτηκα και αγάπησα! Το ξέρω γιατί την αλλαγή αυτή την είδα μόλις λίγες μέρες μετά το χωρισμό μας. Άκουγα τη φωνή σου και όμως ήταν σα να μιλάω με κάποιον άλλο. Τόσο ψυχρός, τόσο αδιάφορος, τόσο διαφορετικός. Πως είναι δυνατόν;</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Είναι τόσα ακόμα αυτά που θέλω να σου πω! Μα πιο πολύ αυτό που έχω ανάγκη είναι να με πάρεις μια αγκαλιά! Απλά μια αγκαλιά και να κάτσουμε έτσι, χωρίς να μιλάμε! Δε θέλω να μου πεις κάτι, δε θέλω να μου εξηγήσεις και ας είναι χιλιάδες τα ερωτηματικά μου! Απλά μια αγκαλιά και ας γυρίσεις μετά στην πριγκίπισσα σου.</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 0, 153);font-family:georgia;" >Καληνύχτα και ας μη μπορώ να στη ψιθυρίσω!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-8710252237732255043?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-21838644694742795732009-07-08T23:29:00.007+03:002009-07-09T00:21:13.491+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SlUMdmnonlI/AAAAAAAAADo/k1LItKMPWqs/s1600-h/DREAM.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 252px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SlUMdmnonlI/AAAAAAAAADo/k1LItKMPWqs/s320/DREAM.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356201034549599826" border="0" /></a><span style="font-style: italic;font-size:130%;" ><br /></span><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center; color: rgb(204, 51, 204);"><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-size:100%;" >"Παραμυθάκι μου σκληρό<br />Όπου κι αν είσαι και γυρνάς<br />Για μένα εκεί να μη ρωτάς<br />Εγώ σ' αγάπησα εδώ..."</span><br /><br /></span></div> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:times new roman;font-size:130%;" >Έκλεισε τα μάτια της και έφερε την εικόνα του στο μυαλό της. Ο πρύτανης είχε ανέβει στο βήμα και κάτι έλεγε αλλά αυτή δεν άκουγε... Άκουγε μόνο τη φωνή του... "Συγχαρητήρια νεράιδα!!!". Αυτόν είχε ανάγκη αυτή τη στιγμή. Δε γινόταν να ορκιστεί χωρίς αυτόν... Κάτι στην εικόνα γύρω της δε κόλλαγε, κάτι έλειπε... Αυτός...</span><span style=";font-family:times new roman;font-size:130%;" ><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:times new roman;font-size:130%;" >Κοίταξε γύρω της και αναμνήσεις πλημύρισαν κάθε νευρώνα του μυαλού της, φαντάσματα μιας άλλης εποχής περιπλανιόντουσαν τώρα στα έδρανα και στους διαδρόμους του αμφιθεάτρου. Η Ματίνα, οι Ελίνες, η Μαριαρένα, ο Κώστας, ο Βασίλης και ανάμεσα τους κι Εκείνος. Εκεί ξεκίνσαν όλα. Σε αυτό το αμφιθέατρο γνωρίστηκαν πρώτη φορά και εκεί μέσα έζησαν τις πιο έντονες στιγμές τους. Πως ήταν δυνατόν να λείπει τώρα; Τώρα που έκλεινε τον κύκλο, τώρα που έφτασε στο τέρμα;</span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:times new roman;font-size:130%;" ><br /><br />Άκουσε ξαφνικά το όνομα της και οι σκιές γύρω της διαλύθηκαν στη στιγμή. Σηκώθηκε μηχανικά από τη θέση της και πήγε να πάρει το πολυπόθητο "χαρτί". Κάτι της είπαν όταν της το έδωσαν κι αυτή χαμογέλασε μηχανικά, χωρίς επίγνωση του τι κάνει, τι γίνεται γύρω της. Από κάπου άκουσε χειροκροτήματα και κάποιους να φωνάζουν το όνομά της αλλά δε μπορούσε να διακρίνει τίποτα. Τα φλας των φωτογράφων άστραφταν συνεχόμενα μπροστά της και αυτή ήθελε να τρέξει, να φύγει μακριά, να μείνει μόνη της. Αλλά ήξερε ότι αυτό ήταν αδύνατον. Έξω την περίμεναν οι δικοί της, οι φίλοι της. Όλοι χαρούμενοι και συγκινημένοι που τα κατάφερε, όλοι έτοιμοι να τη συγχαρούν και να τη σφίξουν στην αγκαλιά τους. Και δε θα τους χάλαγε το χατήρι. Απλά έπρεπε για μια ακόμη μια φορά να φορέσει τη μάσκα της και να παίξει το θεατράκι που παίζει τόσο καιρό μπροστά σε όλους. Μόνο που σήμερα ήταν λίγο πιο δύσκολο από τις άλλες φορές. Ο χώρος ήταν γεμάτος από την παρουσία του κι εκείνη ήταν ήδη τρομερά φορτισμένη. </span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:times new roman;font-size:130%;" ><br /><br />Βγήκε έξω χαμογελώντας και μηχανικά πάντα αγκάλιασε τους γονείς της. Δέχτηκε τις αμέτρητες ανθοδέσμες που της έφεραν, βγήκε άπειρες φωτογραφίες με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς των παρευρισκομένων, χαιρέτησε και συγχάρηκε με τη σειρά της τους υπόλοιπους γνωστούς της που ορκίστηκαν και κατάφερε να δώσει την παράστασή της με απόλυτη επιτυχία. Μόνο η κολλήτη της φάνηκε να κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά την ήξερε πολύ καλά και δε σχολίασε. </span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-family:times new roman;font-size:130%;" ><br /><br />Μετά από μερικές ώρες που τις φάνηκαν χρόνια γύρισε σπίτι και κλείστηκε στο δωμάτιο της. Άνοιξε την ντουλάπα της και ξέθαψε από τον πάτο ένα κουτί. Το άνοιξε και έβγαλε από μέσα ένα cd. Ήξερε ότι αυτό που έκανε θα την πλήγωνε πολύ περισσότερο και ότι μετά θα το μετάνοιωνε αλλά αυτή τη στιγμή αποζητούσε τον πόνο, ήθελε να ματώσει ακόμα περισσότερο, να ανοίξει την πληγή κι άλλο. Αλλά το είχε ανάγκη.</span> <span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:130%;" ><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">Έβαλέ το cd στο laptop και άνοιξε τα άρχεία. Φωτογραφίες και κείμενα... Κοίταξε πρώτα τις φωτογραφίες. Κάθε φωτογραφία μαχαιριά στην καρδιά της... Κάθε μια από αυτές να αποκαλύπτει στοιχεία του και όλες μαζί να συνθέτουν το πορτέτο του ανθρώπου που αγάπησε όσο κανέναν άλλο. Σε άλλες να τη κοιτάζει σοβαρός, σε άλλες να χαμογελάει με έκεινο το υπέροχο χαμόγελο που έφτανε μέχρι τα μάτια του, σε άλλες να τη κοιτάζει πειραχτικά και να'ναι σα να ακούει τη φωή του να της λέει "Το πες!!!". Σε άλλες με το τσιγάρο και εκείνο το μπλαζέ ύφος που την είχε ξετρελάνει όταν τον πρωτογνώρισε. Ένιωθε να πνίγεται, αλλά υπόσχέθηκε στον εαυτό της ότι δε θα κλάψει. Όχι αυτή τη φορά, όχι σήμερα. Σήμερα απλά είχε ανάγκη την παρουσία του... έστω και μ'αυτό το τρόπο...</span><br /><br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(102, 102, 204);font-size:130%;" ><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(204, 102, 204);">*Η foto από Photobucket</span></span></span><br /></div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-2183864469474279573?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-72038752544205497022008-11-24T00:15:00.003+02:002008-11-24T01:00:25.317+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SSngKAd8RqI/AAAAAAAAACw/A8IjYjS4MuM/s1600-h/Prncess_of_Shadows.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 262px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SSngKAd8RqI/AAAAAAAAACw/A8IjYjS4MuM/s320/Prncess_of_Shadows.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271991301342774946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 153, 0);"><span style="color: rgb(51, 102, 102);">Πάντα πίστευα ότι ήμουν μια αρκετά έξυπνη κοπέλα. Πάντα πίστευα ότι ήμουν δυνατή! Ότι ακόμα κι όταν με παίρνει από κάτω, ακόμα κι όταν μιζεριάζω, ακόμα κι όταν γκρινιάζω ότι δεν μπορώ στο τέλος θα τα καταφέρω! Και τώρα κοιτάω τον εαυτό μου και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί φέρομαι τόσο χαζά! Γιατί δείχνω τόσο αδύναμη! Γιατί αφήνομαι έρμαιο καταστάσεων και συναισθημάτων που θα πρεπε προ πολλού να έχω τερματίσει! Όταν μάλιστα αυτές οι καταστάσεις -αυτή μάλλον η κατάσταση- έχει ουσιαστικά λήξει εδώ και καιρό! Γιατί ενώ όλα τελειώσαν εγώ δεν βάζω το τέλος και μέσα μου παρά αφήνομαι να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια, να χαλιέμαι, να κολλάω!</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">Ξέρω ότι φέρομαι ηλίθια! Ξέρω ότι μόνη μου δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να προχωρήσει και δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό! Κουράστηκα εγώ η ίδια -πόσο μάλλον οι κοντινοί μου άνθρωποι- να ασχολούμαι ακόμα με κάτι που πλέον δεν υπάρχει! Αλλά δεν έχω τη δύναμη, κι αυτό με πληγώνει περισσότερο, να βγω από αυτό το αρρωστημένο που μου συμβαίνει!</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">Ίσως γιατί ξέρω ότι μόνο όταν βάλω εγώ μέσα μου το "τέλος" θα τελειώσει οριστικά, κι αυτό ακόμα δεν μπορώ να το δεχτώ! Ακόμα κι αν ήμουν εγώ που το προκάλεσα να τελειώσει!</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μπορεί να με μεταλλάσει τόσο πολύ; Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος εδώ και πέντε χρόνια να επηρεάζει τόσο πολύ την ψυχολογία μου, να νιώθω τόσο ευάλωτη και αδύναμη απέναντί του!</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 153, 153);">Η foto από Princess of Shadows</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-7203875254420549702?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-62818732022050793632008-11-07T00:13:00.003+02:002008-11-07T01:46:04.921+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SROARbMV9-I/AAAAAAAAACo/rRf0NjZXOKs/s1600-h/Cute_Little_Lady.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SROARbMV9-I/AAAAAAAAACo/rRf0NjZXOKs/s320/Cute_Little_Lady.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265693426171901922" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">Όχι, όχι αγγελάκι μου δεν χάνομαι πάλι. Πάντα εδώ είμαι, απλά για διάφορους λόγους όλο λέω ότι θα γράψω στο μπλογκ μου κι όλο στέκομαι να κοιτάω την οθόνη χωρίς να μπορώ να γράψω τίποτα... Ούτε καν για το παιχνιδάκι στο οποίο με προσκάλεσες και υποσχέθηκα να γράψω! Όμως εδώ είμαι και ήρθε η ώρα να αποκαλύψω τις 7 δικές μου αλήθειες!!! Λοιπόοοον....</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">1. Όταν με ρωτούσαν μικρή τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω συνήθιζα να αφήνω τους γύρω μου με το στόμα ανοιχτό να χάσκει. Από την ηλικία των 9 χρόνων το όνειρο μου ήταν να γίνω αστροφυσικός! Πάντα με συνέρπαζε το απέραντο και άγνωστο σύμπαν με τα χιλιάδες μεγάλα και μικρά αστέρια, τους πλανήτες, τις μαύρες τρύπες και όλα αυτά τα φαινόμενα που συμβαίνουν τόσο μακριά από εμάς και που πολλές φορές καταλήγουν σαν φαντασμαγορικό show στα μάτια μας. Στα 16 μου με έπεισαν ότι ίσως πρέπει να βρω κάτι πιο εφικτό και πιο ρεαλιστικό για να ασχοληθώ. Η αλήθεια όμως είναι ότι ποτέ δεν αγάπησα τα οικονομικά όσο την αστροφυσική...</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">2. Σταμάτησα να παίζω με τις κούκλες μου πολύ πολύ αργά, στην ηλικία των 14 χρόνων. Πράγμα που με σοκάρει όταν σκέφτομαι τι κάνουν τώρα οι σημερινές 14χρονες!!!</span><span style="color: rgb(51, 204, 0);"> </span><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Και ναι έχω ακόμα όλες μου τις κούκλες και τα αξεσουάρ τπυς φυλαγμένα στο πατάρι και δε σκοπεύω να τα πετάξω!!!!</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">3. Στα 13 μου πέρασα ένα μαύρο καλοκαίρι γιατί είχα αρρωστήσει πολύ άσχημα και ενώ είχαμε πάει οικογενειακώς τις διακοπές μας στο χωριό και όλοι πήγαιναν για μπάνιο, εγώ έμενα μόνη στο σπίτι με τη γιαγιά να λιώνω από τη ζέστη και από τον πυρετό. Τότε ήταν που αποφάσισα ότι έπρεπε να κάνω κάτι δημιουργικό για να περνάω πιο ευχάριστα το χρόνο μου. Και άρχισα κρυφά από όλους να γράφω ένα βιβλίο. Ένα μικρό παιδικό μυθιστόρημα για 3 φίλες που έφυγαν από τα σπίτια τους για να κάνουν το γύρω του κόσμου. Ένιωθα τόσο ενθουσιασμένη και τόσο ευτυχισμένη όταν έγραφα που τελικά ξέχασα και την αρρώστια και την ζέστη και τα χαμένα μου καλοκαιρινά μπάνια!!!</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">4. Μιλάω πάντα πολύ γρήγορα και πολύ δυνατά και φυσικά κουνάω και τα χέρια σαν ανεμόμυλος λες και αν δε δειχνω παράλληλα τι θέλω να πω ο άλλος δε θα με καταλάβει... Και ναι!!! Για αυτούς τους λόγους και για αυτό το τόσο κομψό και διακριτό γέλιο μου με κοροιδεύουν συνέχεια!!!</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">5. Ερωτεύομαι πολύ δύσκολα και ακόμα πιο δύσκολα ξεκολλάω από τον έρωτα μου για κάποιο πρόσωπο. Αν και με τρομάζει και με στενοχωρεί η μοναξιά την προτιμώ από το να μπαίνω σε σχέσεις απλά για να λέω ότι είμαι με κάποιον. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως να είμαι και λάθος αλλά για μένα πρώτα ερωτεύεσαι και μετά είσαι με τον άλλον. Μου φαίνεται αδύνατο να γίνει το ανάποδο και όταν προσπάθησα να το δοκιμάσω επιβεβαίωσα την αρχική μου άποψη.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 102);">6. Σιχαίνομαι τις ταμπέλες και σιχαίνομαι και τους μονοδιάστατους ανθρώπους. Επίσης σκέφτομαι συχνά ότι αν συναντιόντουσαν οι διάφορες ομάδες ανθρώπων που συναναστρέφομαι και μιλούσαν για μένα θα κατέληγαν ότι μιλάνε για πολλές διαφορετικές κοπέλες και όχι για μία και μοναδική! Όλοι έχουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα μου και δεν μπορούν να καταλάβουν ότι μπορώ να είμαι εντελώς χαζοχαρούμενη κάποιες φορές, μέχρι αηδίας σοβαρή και σκεπτόμενη κάποιες άλλες, ότι σε κάποια θέματα είμαι δυναμική αλλά σε κάποια άλλα απίστευτα μαλθακή και γεμάτη ανασφάλειες! Γιατί να πρέπει όλες τις ώρες να είμαι η ίδια και να αντιμετωπίζω τα πάντα με τον ίδιο τρόπο;;;</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 204);">7. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να ανοίξουν τις καρδιές τους, εγώ όμως τρέμω στην ιδέα του να ανοίξω το μυαλό μου και τις σκέψεις μου... </span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Αυτές οι δικές μου αλήθειες!!! Δίνω την σκυτάλη σε όποιον θέλει να αοκαλύψει τις δικές του γιατί δε ξέρω ποιοι έχετε παίξει ήδη αυτό το παιχνιδάκι!!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-6281873202205079363?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-37857974711070036292008-10-21T22:33:00.004+03:002008-10-21T23:15:22.970+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SP439V1FA9I/AAAAAAAAACg/CvtQ4bZ5Tw0/s1600-h/OneTreeHill4x13-Brooke.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SP439V1FA9I/AAAAAAAAACg/CvtQ4bZ5Tw0/s320/OneTreeHill4x13-Brooke.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259702941786637266" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br />Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη και κοίταξε το είδωλό της... Δύο τεράστια καστανά μάτια μουντζουρωμένα από τη μάσκαρα που είχε ξεβάψει πάνω τους, την κοίταζαν θλιμένα. Κοίταζε το πρόσωπό της σα να μη το αναγνώριζε, σα να το έβλεπε πρώτη φορά. Έψαχνε πάνω της να βρει τη λέξη "<span style="font-weight: bold;">ΑΠΟΤΥΧΙΑ</span>¨ που ένιωθε εδώ και μέρες ότι την κουβαλάει σαν τεράστια φωτεινή επιγραφή που αναβοσβήνει ρυθμικά σε κάθε της βήμα.</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br />Αποτυχία... Μία λέξη που ετυμολογικά την γνώριζε αλλά που τόσα χρόνια δεν την είχε βιώσει, και που την έμαθε τώρα. </span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br />Αποτυχία... Αυτό που φοβόταν από παιδί και που προσπαθούσε πάντα να αποφυγεί, και τώρα το ζούσε.</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Κοιταζόταν στον καθρέφτη κι ένιωθε το μέσα της να πονάει, το στομάχι της να σφίγγεται και ταυτόχρονα ένα τεράστιο κενό που νόμιζε ότι θα την καταπιεί ολοκλήρη. Από τα χείλη της ξέφυγε ένας αναστεναγμός που σχηματίζε μια λέξη... Γιατί;</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br />Γέλασε... Ήξερε πόσο ανόητη ήταν αυτή η ερώτηση. Μια ερώτηση που δεν έχει σχεδόν ποτέ απάντηση...</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br />Συνέχισε να κοιτάει το είδωλό της κι έψαχνε κάτι πάνω του να της θυμίσει το κορίτσι εκείνο με τα όνειρα για τη ζωή και τις φιλοδοξίες. Το κορίτσι εκείνο που πριν από 5 χρόνια νόμιζε ότι μπορούσε να κατακτήσει την ζωή, τον κόσμο, να τα καταφέρει. Το κορίτσι εκείνο που πίστευε ότι όλα θα πάνε καλά και που πίστευε πάνω από όλα στον εαυτό της.<br /></span><span style="color: rgb(102, 51, 102);">Που πήγε; Που εξαφανιστήκε;</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br />Τους τελευταίους μήνες η ζωή της μοιάζει με ρόδα που κατρακυλά στην κατηφόρα και που όσο κυλάει τόσο η ταχύτητα της κατρακύλας αυξάνεται. Η μια αποτυχία διαδέχεται την άλλη... Σχέση, επαγγελματικά, φίλοι. Και αυτή να βλέπει τα πάντα γύρω της να καταρέουν και να μη μπορεί να καταλάβει το γιατί... Και να μη μπορεί να κάνει τίποτα... Και να υποφέρει... Και να πιστεύει ότι δεν μπορεί να συμβεί και κάτι χειρότερο... Και να διαψεύδεται γιατί ο πάτος είναι μύθος τελικά, δεν υπάρχει... πάντα υπάρχει και το πιο κάτω...</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);">Και να νιώθει ότι τελικά τίποτα δεν πάει καλά, ότι σε τίποτα δεν τα κατάφερε. 'Οτι τελικά δεν είναι για τίποτα αρκετά καλή... </span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Όχι έξυπνη αρκετά...</span></span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Όχι όμορφη αρκετά...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">Όχι ταλαντούχα αρκετά...</span> <span style="color: rgb(102, 51, 102);"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Όχι καλή αρκετά...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-3785797471107003629?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-27817869330222447232008-10-15T02:02:00.003+03:002008-10-15T02:09:17.039+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SPUmGnTikTI/AAAAAAAAACY/Pr44tamlbDc/s1600-h/SadFairyk.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SPUmGnTikTI/AAAAAAAAACY/Pr44tamlbDc/s320/SadFairyk.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257150035096932658" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">Didn't you know how much i loved you</span><br /><br /></div><div style="text-align: center; color: rgb(153, 51, 153);">I remember the way you made love to me<br />Like I was all you'd ever need<br />Did you change your mind<br />Well I didn't change mine<br />Now here I am trying to make sense of it all<br />We were best friends now we don't even talk<br />You broke my heart<br />Ripped my world apart<br /><br />Didn't you know how much I loved you<br />Didn't you know how much I loved you, baby<br />I gave you everything, every part of me<br />Didn't you feel it when I touched you<br />Didn't I rock you when I loved you, baby<br />Baby, tell me<br />Didn't you know how much I loved you<br /><br />I can't get you out of my head<br />I still feel you in this bed<br />Left me all alone<br />You couldn't be more gone<br />From falling apart to fighting mad<br />From wanting you back to not giving a damn<br />I've felt it all<br />I've been to the wall<br /><br />Didn't you know how much I loved you<br />Didn't you know how much I loved you, baby<br />I gave you everything, every part of me<br />Didn't you feel it when I touched you<br />Didn't I rock you when I loved you, baby<br />Baby, tell me<br />Didn't you know how much I loved you<br /><br />One day justice will come and find you<br />And I'll be right there in your memory to remind you<br /></div> <div style="text-align: center; color: rgb(153, 51, 153);"><span style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 51, 153);">Kellie Pickler</span><br /></div></div> <span class="middle"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-2781786933022244723?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3799389445390644042.post-44433892350495748612008-10-12T21:05:00.003+03:002008-10-12T21:29:42.232+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SPJBk4BsXsI/AAAAAAAAACQ/6zoRjogBEW8/s1600-h/2091218485_b101e2fd49.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Em2IPymbJdA/SPJBk4BsXsI/AAAAAAAAACQ/6zoRjogBEW8/s320/2091218485_b101e2fd49.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256335816865373890" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Επέστρεψα πάλι στα παλιά και αγαπημένα στέκια μετά από μήνες απουσίας. Άνοιξα ένα νέο κήπο και αποφάσισα ότι αυτόν δε θα τον εγκαλείψω ποτέ ότι κι αν συμβεί. </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Τον παλιό μου κήπο τον έκλεισα μήνες πριν έτσι στα ξαφνικά, χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν. Η ζωή μου είχε αλλάξει πορεία και πίστευα ότι το μπλογκ μου είχε κάνει τον κύκλο του. Επίσης πίστεψα ότι εκείνο το κομμάτι του εαυτού μου που ξεδίπλωνα διαδικτυακά θα μπορούσα επιτέλους να το αποκαλύψω στον άνθρωπο που είχα δίπλα μου. Ήταν λάθος όμως να κλείσω εντελώς τον κήπο μου... Οι άνθρωποι δυστυχώς φεύγουν και το χειρότερο δεν είναι ότι σ' αφήνουν μόνο, αλλά ότι παίρνουν μαζί τους και εκείνο το κομμάτι της καρδιάς σου που τους εμπιστεύτηκες. Αντίθετα ο κήπος μου ήταν πάντα ολόδικός μου, πάντα εκεί για να ξεφορτώσω τις σκέψεις, τις ανησυχίες, τα μυστικά μου. Και το πιο σημαντικό μέσα από αυτόν είχα "γνωρίσει" άλλα άτομα σαν εμένα που όλο αυτό το διάστημα με είχαν βοηθήσει με τις συμβουλές τους, με τα όμορφα σχόλια τους και μου είχαν γίνει κάπως απαραίτητοι. </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Κι έτσι πριν λίγες μέρες που συνειδητοποιούσα όλα αυτά, απόφασισα να μπω στα κλεφτά στα μπλογκς μερικών αγαπημένων μου μπλογκοφίλων και να δω τι κάνουν. Δεν άφησα σχόλια, απλά διάβαζα τα νέα τους... πίστευα άλλωστε ότι πια θα με έχουν ξεχάσει. Και ξαφνικά στο μπλογκ ενός υπέροχου <a href="http://www.blogger.com/profile/17768697621102214355">αγγέλου</a>, η οποία ήταν πάντα κάτι σαν soulmate μου, βρήκα το πιο όμορφο δώρο που μου έχουν κάνει! Ένα δώρο που με συγκίνησε αφάνταστα και με έκανε να πάρω την απόφαση να ανοίξω τον νέο μου κήπο. </span> <div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">Καλώς σας βρήκα λοιπόν!!!!<br /><br /></span> </div> <span style="color: rgb(204, 51, 204);">Υ.Γ: Σ' ευχαριστώ αγγελάκι μου! :)<br /><br /></span> <span style="color: rgb(0, 102, 0);font-size:78%;" >Η foto από flickr του χρήστη scissor-pipissor</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3799389445390644042-4443389235049574861?l=mystikoskipos.blogspot.com' alt='' /></div>Nemohttp://www.blogger.com/profile/16736773928728373595noreply@blogger.com4